"Ik geef een speldenprik die kinderen aanzet voor theater"

Ze komt stralend uit de lessen die ze die ochtend heeft geven op De Flierefluiter in Almere Haven. Marlies Hasebos werkt al bijna dertig jaar als theaterdocent en dat verveelt nooit. Theater is haar passie én haar werk, eigenlijk al sinds ze jong was en ze haar vader hielp bij de animatiefilms die hij maakte voor de televisie. Iets van de liefde voor theater hoopt ze over te kunnen brengen op de groepen waar ze les mag geven. Voor KIDD doet ze dat al vanaf het allereerste begin met de masterclass Hier ben ik! voor groep 4.

De vader van Marlies, Ton Hasebos, was hoofd jeugd bij de VPRO in de jaren zestig en zeventig. Bijna had Marlies het stemmetje gedaan voor Beertje Colargol ('... beertje dat kan zingen'), maar uiteindelijk durfde ze niet, als meisje van 7. "Later heb ik wel liedjes ingezongen voor Sesamstraat, en was ik betrokken bij de animatieseries die mijn vader later maakte, zoals Pimmetje Panda en Rosco leest voor. De hele familie werkte daar aan mee: ik hielp met mijn broers - die conservatorium hadden gedaan - mee met de muziek en de decors. Het lag voor de hand dat ik ook 'het vak' zou ingaan. Eerst verzette ik mij daar nog wat tegen, en ging ik docent Nederlands en Geschiedenis studeren in Amsterdam. Maar al snel koos ik voor de 'Academie voor Expressie door Woord en Gebaar', zoals de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht toen nog heette."

Improviserend lesgeven

Ze was er helemaal thuis en koos vanaf het begin voor een combinatie van lesgeven en maken. "Mijn grootste interesse lag bij bewegingstheater. Beweging komt bij mij op de eerste plaats, daarna komt de tekst. Lesgeven leerde ik vooral van Louis Lemaire - een neef van mijn moeder - bij het door hem opgerichte Hofpleintheater in Rotterdam. Van hem heb ik de kunst van het 'improviserend lesgeven' geleerd: je kunt een les nog zo goed voorbereiden, maar er gebeurt altijd iets onverwachts, of het gaat veel sneller dan je dacht. Als je goed in contact staat me je groep, is dat geen enkel probleem, en geeft het onverwachte je juist enorm veel voldoening."

'Heb ik dat gedaan, heb ik dat gedurfd?'

Het mooie van lesgeven vindt ze de wisselwerking tussen geven en krijgen. "Ik geef veel van mezelf als ik lesgeef en ben meestal bekaf aan het eind. Maar op een positieve manier, want ik krijg ook heel veel, vooral van kinderen die je ineens dingen ziet doen, die ze nooit eerder durfden. Je ziet de verbazing en de verwondering bij zichzelf, en ook bij de leerkracht: heb ik dat gedaan, heb ik dat gedurfd? Dat is iedere keer weer ontwapenend."

Ze is tevreden wanneer de kinderen aan het einde van de les blij en gelukkig zijn. "Als ze vragen: juf, wanneer komt u weer?, dan is het een geslaagde les geweest. Je merkt ook goed als de kinderen de voorbereidingsles hebben gevolgd met hun eigen leerkracht. Ik zeg ook altijd tegen de leerkracht: bemoei je er vooral mee als je dat nodig vindt, jij kent de kinderen, ik niet."

Theater, geen drama

De les Hier ben ik! is oorspronkelijk ontworpen als introductie voordat de kinderen in groep 4 een echte theatervoorstelling gaan bezoeken in een echt theater. In groep 1/2 hebben ze al kennis gemaakt met theater door middel van een voorstelling bij hen op school. In de les Hier ben ik! maken ze kennis met het vak van acteren - hoe is het om op een podium te staan? - en leren ze iets over de codes rond theater.

Marlies vindt het belangrijk om te benadrukken dat ze met Hier ben ik! een theaterles komt geven, geen dramales. "Het verschil is dat bij een theaterles theater als kunstvorm centraal staat: je laat iets van je zelf zien aan een publiek. Groep 4 is de ideale kennismaking met theater als vak. Ze worden ingewijd in de codes - zoals bijvoorbeeld 'toi toi toi' tegen elkaar zeggen voordat de voorstelling begint - en ze leren dat theater maken een beroep is. Natuurlijk stimuleert een theaterles ook de sociale vaardigheden van kinderen, en hun zelfvertrouwen, maar dat is niet het hoofddoel van de les. Ik wil de kinderen een 'speldenprik' geven, die ze 'aanzet' voor theater."