Opgroeien is een serieuze en kwetsbare zaak. 

“Opgroeien is een serieuze en kwetsbare zaak. Je wordt zomaar, ongevraagd op de wereldbol gezet.   Daar lig je dan, je kan nog niks en hebt geen idee van waar je bent. Je kent niemand, hebt nog geen naam (en al had je die wel dan zou je het niet eens kunnen uitspreken) en je hebt nog geen onderbroek aan. Gelukkig sta je er als baby – in de meeste gevallen- niet alleen voor en zijn er grotere mensen die voor je zorgen. Die je aankleden, opvoeden, sturen en lesgeven, liefhebben en standjes geven. Je groeit en groeit en iedereen doet z’n best je klaar te stomen voor het “Grote” leven.

Opgroeien is dus eigenlijk een stoomcursus “Hoe kom ik zonder al te veel kleerscheuren het leven door?”

Uiteindelijk weet je dat er na de A een B komt, je leert handen schudden en vriendelijk lachen. Je weet op een gegeven moment waar Lelystad ligt en hoe je er moet komen en dat melk eerst uit een koe komt en dan pas uit een pak. Je leert je schoenen zelf te strikken, je weet dat fruit goed voor je is en als je door leest weet je straks de betekenis van het volgende woord: Hippopotomonstrosesquippedaliofobie (Angst voor lange woorden!) Kortom, er wordt op een overzichtelijk manier een wereld voor je geschetst met regels, oorzaken en gevolgen en een basis idee van wat goed is en wat slecht. Je denk het te weten.

En dan heb je daar opeens de “KUNST” die alles weer overhoop gooit. Die alles wat je net geleerd hebt in twijfel trekt. “Is dat goed wel echt goed en misschien niet goed fout? Komt er na de A wel echt een B en wie heeft dat eigenlijk verzonnen? En is die afvalemmer echt alleen voor afval of kun je er ook een leuk hoedje van maken?” KUNST ontregelt en lijkt soms averechts in te werken tegen alles wat je als waarheid hebt aangenomen. KUNST opent dat wat gesloten was, irriteert, laat je lachen, tilt je op tot grote hoogten en laat je vallen als een baksteen. KUNST is die rare oom die zegt dat je best een hondendrol door de brievenbus mag gooien en je aanspoort in je pyjama de sneeuw in te gaan.

Bij BonteHond maken we ook KUNST  maar dan in de vorm van theater. Zeg maar bewegende kunst of kunst op pootjes. Wij maken theatervoorstellingen voor kinderen en jeugd omdat wij het belangrijk vinden dat kinderen naast alle regels en afspraken een open en eigenwijze blik blijven houden. We willen ze eigenlijk overhalen niet “te” volwassen te worden omdat wij denken dat dat de wereld tot een betere plek maakt. Hoe fijn zou het zijn als wij allemaal met een open en nieuwsgierige blik naar elkaar en de wereld om ons heen zouden kunnen kijken.  We zouden minder bang zijn voor alles wat anders is of raar lijkt.

Kunst en opvoeding, twee zaken die mijlen ver uitelkaar lijken te staan. De een zegt dit en de ander zegt het tegenovergestelde. De juf  zegt; “hou je aan de regels!” BonteHond zegt; “Waarom zou je?!” kunsteducatie is m.i. de brug tussen deze twee werelden. Het ene is namelijk net zo waardevol als het andere. Het is belangrijk een helder overzicht te hebben maar tegelijkertijd is het goed te weten dat de wereld niet zwart wit is en bestaat uit talloze grijstinten. Educatie bij BonteHond, en KIDD in het bijzonder  is dus geen serie van klassieke “lessen” maar eerder een reeks ervaringen of een spel. Wij zoeken niet naar antwoorden maar liever naar nog meer vragen. Het is kunst maar dan in vermoming. Het is een kunstenaar verkleed als juffrouw.”

René Geerlings
Artistiek leider van BonteHond